ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΜΠΛΟΓΚ ΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ(;) ΣΥΝΤΑΚΤΕΣ ΑΠ' ΟΤΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

Τετάρτη, 31 Μαρτίου 2010

Του έρωτα μέγα κακό

...Τρεις μέρες πριν την αποχαιρέτησα. Tης το είχα επισημάνει. Όχι δεσμεύσεις πρόωρες. Μείνε για λίγο μόνη σου. Ασφαλίσου. Και αν νιώσεις μοναξιά, τις νύχτες όποιον θέλεις. Αλλά για λίγο. Χωρίς κουβέντες. Δυο ώρες – μετά αρχίζει η λύπη. Λίγο να σου πει ο μικρός πως είναι ορφανό, τέρμα. Αυτά είναι για δεσμούς. Δεν έχει άλλες δύο ώρες το μεθεπόμενο βράδυ. Εκτός κι αν έχεις κέφι για λυπημένες, τρυφερές αγκαλιές. Να την τώρα. Έξω από την πόρτα.

Κοντά δυο χρόνια. Μόνο αυτός. Φωταγωγεί. Τον ερωτεύομαι. Τον στέφω. Τον εξοργίζω. Με εξοργίζει. Τον θέλω. Δεν τον θέλω. Δεν τον μπορώ. Ακραία, απόλυτη βία ο έρωτας. Έρωτας είναι, φίλη, τι νόμιζες;

(…)Πως το μεγαλειoδέστερο πράγμα στον κόσμο της γυναίκας είναι να διεκδικεί και να εκτίθεται. Τα έκανα και τα δύο. Μου άργησε το χατίρι μου. Δεν θα τον ξαναδώ ποτέ. Κάποιος άλλος. Που δεν θα τον αγαπώ. Που θα μπορώ να κάτσω μαζί του δέκα χρόνια. Γιατί έτσι γίνεται όταν δεν αγαπάς. Μπορείς και μένεις. Αυτό είναι όλο. Σημασία έχει να είσαι ήρεμη. Ψέματα. Σημασία έχει να αγαπάς. Δεν ξέρω. Μπερδεύτηκα. Φθινόπωρο σε λίγο, φίλη. Εξαγνιστική βροχή, σώμα που πάλι θα άπτεται. Με ό,τι το ανατριχιάζει…

Μαλβίνα Κάραλη


Τρίτη, 30 Μαρτίου 2010

Υπορεαλισμός

->ΟΜΩΣ
Προχθές συνάντησα έναν άνθρωπο
που φορούσε ένα ζευγάρι δεν
τα πόδια του ήταν τυλιγμένα σ' ένα ποτέ
και με μια έκφραση απορίας αποτυπωμένη
στο πρόσωπό του
κουνούσε τα όμως του.


->Η σχέση μας
μια σχέση χωρίς φωνήεντα
μια διαρκής «συμφωνία»


->ΦΑΝΤΑΣΜΑ
Ξύπνησα και είδα στην κουζίνα
ένα φάντασμα να μου ετοιμάζει καφέ.
"Πως τον πίνεις; " με ρώτησε.
Πήρα φόρα και πήδηξα απ΄ το μπαλκόνι
Όταν αρχίζεις να πιστεύεις σε φαντάσματα
δε σου μένει τίποτε λιγότερο να κάνεις.
Ευτυχώς στην κηδεία μου δεν είδα το φάντασμα
σκέφτηκα
πλησιάζοντας την καφετιέρα
στις άκρες των ποδιών μου
γιατί δίπλα κοιμόμουνα ακόμη.


->Η ΑΓΑΠΗ ΩΣ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΤΕΜΑΧΙΣΜΟΥ
Εκτροχιάστε τα βαγόνια σας
σκεπαστείτε με το πεζοδρόμιο
ακονίστε τις γλώσσες σας
κλέψτε τις λέξεις του διπλανού σας
και κρύψτε τες σε νέες φράσεις.
Ο κόσμος τελειώνει όταν
μας απομένει μόνο η μνήμη.
Γι΄ αυτό ας κρεμάσουμε τα χέρια μας
σε τρεις τελείες
όπως το βέλος στη χορδή του τόξου...
Δεν υπάρχει τέλος
Μόνο επιθυμία
να καταλήγουν κάπου οι προθέσεις μας
Είμαστε εμείς οι κοσμοχαϊδεμένοι
κι είθε να μη στεγνώσουμε ποτέ από την ηδονή...


->Ο έρωτας σε αναγκάζει να δημιουργήσεις
μέσα απ΄ την αυτοκαταστροφή σου.
Σε κάνει να συνεχίζεις τη διαδρομή σου
όσο κι αν φωνάζεις πως έχεις κουραστεί και δηλώνεις παραίτηση
Στον έρωτα δεν υπάρχει φταίξιμο
γιατί ότι ακουμπάει
είναι προκαθορισμένη η αλλαγή του και η μεταστροφή του.
Κριτικές εκ των υστέρων είναι τόσο ανούσιες
όσο μια χούφτα άμμος για τον διψασμένο.

Από την ποιητική συλλογή 'Υπορεαλισμός'.

Δευτέρα, 29 Μαρτίου 2010

ΟΥΣΤΕΝ ηλίθια

Βασίλης Ραφαηλίδης

ολοι, ακομα και ο δικος μας Αρχιεπισκοπος, ειναι σε θεση να καταλαβουν πως η κατ'εξοχην εγωιστικη πραξη ειναι το "πηδημα".
Μαλιστα, τη στιγμη του οργασμου δε χανεις μονο το συντροφο σου, που ειναι κολλημενος πανω σου, χανεις και τον ιδιο σου τον εαυτο. Εισαι σε κατασταση εκστασης, που σημαινει "σταση εκτος" (του σωματoς σου).
Και επειδη την εκσταση ακριβως επιδιωκουν και οι μυστικοι καθε ειδους, απο τους καλογερους του Αγιου Ορους μεχρι τους εκστασιακους οπαδους του Σταλιν, του Χιτλερ αλλα και του Καραμανλη και του Παπανδρεου, το σεξ βρισκεται σε μονιμη αντιδικια με καθε μορφη μεταφυσικης και φυσικα με μια μορφη εξουσιας που δεν ειναι παρα εκκοσμικευμενη μεταφυσικη.
Εχει δικιο ο Ραιχ που λεει πως ο οπαδος ενος χαρισματικου ηγετη κανει αδιακοπα φαντασιακο ερωτα με τον ηγετη, ακριβως γιατι δεν ειναι σε θεση να κανει πραγματικο ερωτα με εναν περισσοτερο κοντινο του ανθρωπο- σε μια τετοια περιπτωση, ο ηγετης τους "πηδαει". Και μαζι μ'αυτους που το επιδιωκουν, "πηδαει" και τους αλλους που δεν το επιδιωκουν. Η αντιπροσωπευτικη δημοκρατια θα μπορουσε να οριστει σαν το καθεστως εκεινο, οπoυ ο δικτατορας δεν αυτοδιοριζεται αλλα εκλεγεται απο μαζοχιστες οταν αυτοι αποτελουν την πλειοψηφια...

Β.Ραφαηλιδης

"Εθνος" 28/3/1993


Pablo Neruda

ΔΕ ΣΕ ΘΕΛΩ ΠΑΡΑ ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΘΕΛΩ
Δε σε θέλω παρά γιατί σε θέλω,
μα απ' το θέλω στο δε σε θέλω πέφτω
κι απ' το καρτέρα, όταν δε σε προσμένω,
περνώ απ' το παγερό στο πυρωμένο.

Σε θέλω μόνο γιατί εσένα θέλω,
σε μισώ μα γι' αγάπη σου προσπέφτω,
κι είν' της αθώας αγάπης μου το μέτρο
σαν τυφλός που αγαπά να μη σε βλέπω.

Το σκληρόψυχο του Γενάρη φέγγος
την καρδιά μου θα σιγολιώσει εφέτος,
ανοίγοντάς μου στα κρυφά το στέρνο.

Μόνος στην ιστορία αυτή πεθαίνω
και πεθαίνω απ' αγάπη αφού σε θέλω,
σε θέλω, αγάπη, ως το αίμα κι ως το τέλος.



ΑΝ ΜΕ ΞΕΧΑΣΕΙΣ
Aν με ξεχάσεις...
Ένα
θέλω να ξέρεις.

Ξέρεις πώς είν'αυτό:
κοιτάζω
το κρυστάλλινο φεγγάρι, το κόκκινο κλαδί
του αργού φθινοπώρου στο παράθυρό μου,
αγγίζω
πλάι στη φωτιά
την ατάραχη στάχτη
ή το ρυτιδωμένο σώμα του ξύλου,
κι όλα με φέρνουν σε σένα,
λες και ό,τι υπάρχει,
αρώματα, φως, μέταλλα,
είναι μικρά πλεούμενα που ταξιδεύουν
προς τα νησιά σου που με περιμένουν.

Ωστόσο,
αν λίγο λίγο πάψεις πια να μ'αγαπάς
θα πάψω κι εγώ να σ'αγαπώ λίγο λίγο.
Κι αν ξαφνικά
με ξεχάσεις
μην ψάξεις να με βρεις,
θα σ'έχω λησμονήσει.
Αν θεωρήσεις ότι κρατάει πολύ κι είναι τρελός
ο άνεμος από σημαίες
που περνάει απ'τη ζωή μου
κι αποφασίσεις
να με αφήσεις στην όχθη
της καρδιάς που έχω ρίζες,
σκέψου
πως εκείνη τη μέρα,
την ώρα εκείνη
θα σηκώσω τα χέρια
και θα βγουν οι ρίζες μου
για να βρούνε άλλη γη.

Όμως
αν κάθε μέρα,
κάθε ώρα,
νιώθεις προορισμένη για μένα
με γλυκύτητα αψεγάδιαστη.
Αν κάθε μέρα ανεβαίνει
ένα λουλούδι στα χείλη σου για να με βρει,
αχ αγάπη μου, αχ δικιά μου,
μέσα μου όλη τούτη η φωτιά θα επαναλαμβάνεται,
μέσα μου τίποτα δε θα σβήσει ούτε θα ξεχαστεί,
η αγάπη μου τρέφεται από την αγάπη σου, αγαπημένη,
κι όσο θα ζεις θα είναι μες στην αγκαλιά σου
χωρίς απ'τη δική μου να φύγει.



ΑΡΓΟΠΕΘΑΙΝΕΙ ΟΠΟΙΟΣ
Αργοπεθαίνει όποιος
γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.
Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο " ι " αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια , που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.
Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.
Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του
Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.
Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.
Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.
Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας

παρεξετράπην τί έχεις να πεις;

Όλα είναι δρόμος γιατρέ μου

Επιμνημόσυνη ανάρτηση

Συμπέρασμα

Ἡ γάτα ᾖρθε σὰ φωνὴ ἀπὸ ἕναν ὁρίζοντα φοβισμένο
ἔβρεχε καὶ πρησμένα ὄνειρα βογγοῦσαν ὀληνύχτα
τὸ πρωὶ ὁ ἄνθρωπος πλύθηκε καὶ ξυρίστηκε
ὅπως πάντα
καὶ γύρω του χτυποῦσαν τὰ σφυριὰ ὅπως πάντα
στὸ δρόμο καθὼς ἔβγαινε ἀπάντησε μίαν ἁγία
ντυμένη στὰ βυσσινιὰ
εἶχε πεθάνει πάνω στὸν τροχὸ πρὶν ἀπὸ
ἑκατοντάδες χρόνια
ὁ γαλατᾶς τὸν εἶδε καὶ τὸν χαιρέτησε
ἔπειτα τὸν χαιρέτησε ὁ ταχυδρόμος
κι ὕστερα τί ν᾿ ἀπόγινε αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος
τὰ ροῦχα του κυκλοφόρησαν σ᾿ ἐφημερίδες
τὸ ἕνα του μάτι τὸ κρατοῦσε κι ἔπαιζε
ἕνα μικρὸ κορίτσι
μαῦρα αὐτοκίνητα μεταφέραν τὰ κομμένα
μέλη του
καὶ ἡ καρδιά του ἀερόστατο γελοῦσε στὸ κενό

Μίλτος Σαχτούρης

2 μεγάλες αλήθειες και 1 αξίωμα

  1. Η λέξη κώλαση γράφεται με ωμέγα και σε ακραίες περιπτώσεις και με γιώτα.
  2. Το 'τωόντι' είναι ΜΙΑ ΛΕΞΗ.

  1. Η λέξη 'τελείωσε' είναι η μοναδική λέξη την οποία όπου και να την πεις έχει αντίλαλο.

Σύλβια Πλαθ.

'Στις 11/02/1963 , άρρωστη και με λίγα λεφτά, η Πλαθ αυτοκτόνησε εισπνέοντας φυσικό αέριο από τον φούρνο. Προτού πεθάνει, η Πλαθ τοποθέτησε φαγητό και γάλα στα παιδιά της.'
Πραγματικά σπουδαία.

(Βικιπαιδεια:ΜΟΝΟ ΑΛΗΘΕΙΕΣ)

serres/no words

http://www.serreslife.gr/index.php?option=com_content&view=section&layout=blog&id=9&Itemid=108

Πρώτος Έρωτας

Στον Ζαν Μπουλλέ
για να του αλλάξω ιδέες

Όταν ένας άντρας αγαπάει μια γυναίκα
Την παίρνει καταρχή στα γόνατά του
Φροντίζει να της βγάλει τη φουστίτσα
Ώστε το πανταλόνι του να μην καταστραφεί
Γιατί το ύφασμα πάνω στο ύφασμα
Φθείρει το ύφασμα.
Κατόπι με τη γλώσσα του κοιτάει αν της έγινε
Σωστά η αφαίρεση αμυγδαλών
Αλλιώτικα υπάρχει φόβος μόλυνσης.
Μετά, για να μη μένουνε τα χέρια του αδρανή
Ψάχνει βαθιά, όσο μπορεί βαθύτερα
Ωσότου ανακαλύπτει την ουρά
Από ‘ναν άσπρο ποντικό
Που ‘χει βαφτεί στο αίμα
Και μαλακά τραβάει την κλωστή
Να φτάσει ως το ταμπάξ.

Boris Vian

Θα πεθάνω...

Θα πεθάνω από καρκίνο της σπονδυλικής στήλης
Θα ‘ναι βράδυ τρομερό
Φωτεινό, ζεστό, μυρωμένο, ηδονικό
Θα πεθάνω από κάποια κύτταρα
Που σάπισαν
Θα πεθάνω μ’ ένα πόδι φαγωμένο
Από γιγάντιο ποντικό βγαλμένο από γιγάντια τρύπα
Θα πεθάνω από εκατό γδαρσίματα
Ο ουρανός θα πέσει πάνω μου
Και θα κομματιαστεί σαν κρύσταλλο βαρύ
Θα πεθάνω από μια έκρηξη
Που θα τρυπάει τ’ αυτιά
Θα πεθάνω από υπόκωφες πληγές
Στις δύο τα ξημερώματα
Που αναποφάσιστοι και φαλακροί φονιάδες θα μ’ ανοίξουν
Θα πεθάνω χωρίς να ξέρω
Πως πεθαίνω, θα πεθάνω
Κάτω απ’ τα στεγνά ερείπια τυλιγμένος
Με χίλια μέτρα μπαμπακιού
Πνιγμένος μες στο λάδι του κενού
Στα πόδια χτυπημένος από ζώα αδιάφορα
Κι αμέσως ύστερα από ζώα διάφορα
Θα πεθάνω γυμνός ή ντυμένος στα κόκκινα
Ή ραμμένος σε σάκο γεμάτο λεπίδες
Θα πεθάνω με άβαφτα ίσως
Των ποδιών μου τα νύχια
Και τα χέρια γεμάτα με δάκρυα
Και τα χέρια γεμάτα με δάκρυα
Θα πεθάνω με ξεριζωμένα βλέφαρα
Κάτω από ένα λυσσασμένο ήλιο
Όταν σιγά μου πούνε
Λόγια μοχθηρά στ’ αυτί
Θα πεθάνω βλέποντας να βασανίζουνε παιδιά
Και άντρες έκπληκτους κι ωχρούς
Θα πεθάνω ζωντανός ενώ σκουλήκια
Θα με τρώνε, θα πεθάνω με
Δεμένα χέρια κάτω από ‘να καταρράχτη
Θα πεθάνω μέσα σε φωτιά θλιμμένη
Θα πεθάνω λίγο, θα πεθάνω πολύ,
Χωρίς πάθος, αλλά μ’ ενδιαφέρον
Και μετά όταν όλα θα ‘χουνε τελειώσει
Θα πεθάνω.

Boris Vian

aytoi eimaste.

Βασικά, είμαστε αυτοί που πάμε στη συναυλία του Πλιάτσικα, για να ακούσουμε τα 3 τραγούδια που θα πει ο Καζούλης στην αρχή.

Κυριακή, 28 Μαρτίου 2010

ορθογραφωντας...

Γράψε λάθος

Δεν φτάνει που ήσουν ερχομός θερμοκηπίων
ενόχλησες και την ορθογραφία μου.

Κατ΄επανάληψη λες, μ΄ έπιασες να γράφω
συνδιάζω αντί συνδυάζω που σημαίνει
συν-δύο, βάζω το ένα δίπλα στο άλλο
τα δυό μαζί ενώνω - το ζω το αφήνουμε έξω
γιά μετά, αν πετύχει ο συνδιασμός.

Δεν είναι λάθος φίλε μου.
Είναι μιά πρόωρη ανάπτυξη αδυναμίας.
Δείξε μου εσύ ένα ύψιλον
που να κατάφερε ποτέ σωστά να μας ενώσει.
Συνδιασμοί πολλοί αλλά πόσοι γνώρισαν
τη ρηματική του ζω απεραντοσύνη.

Απ΄τη σκοπιά του καθ΄ ενός η ορθογραφία.
Πάρε γιά παράδειγμα
τι κινητά που γράφεται το ψέμα:
όταν εσύ το εξακοντίζεις προς τον άλλον
σωστά το γράφεις μέσα σου, θαρραλέα.
Όμως όταν εσύ το δέχεσαι κατάστηθα
τότε το γράφεις ψαίμα.

Ρωτάς από που ως που
γράφω τη συμπόνοια με όμικρον γιώτα.
Ποιός ξέρει θα με παρέσυρε η άπνοια
ο ανοίκειος το ποίημα η οίηση
το κοιμητήριο η οικουμένη το οικτρόν
και η αοιδός επιθυμία
απ΄ την αρχή να ξαναγραφόταν ο κόσμος.

Εξάλλου σου θυμίζω η συμπόνια
πρωτογράφτηκε λάθος από το θεό.

Κική Δημουλά

me omega